Podczas konferencji uzgodnieniowej w Ministerstwie Finansów poświęconej projektowi ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, która odbyła się w dniu 19 stycznia 2017 r. wiele dyskusji spowodowała zawarta w uwagach propozycja Komisji Nadzoru Finansowego dot. uznania ubezpieczającego w ubezpieczeniu grupowym za szczególny rodzaj dystrybutora:
„System dystrybucji ubezpieczeń opisany w projekcie wydaje się pomijać kwestię dystrybucji ubezpieczeń w ramach umów ubezpieczenia, o których mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, a więc grupowych umów ubezpieczenia, w przypadku których wyłączony jest zakaz wynagradzania ubezpieczającego. Tymczasem jest to obszar, w którym może dochodzić do istotnych nieprawidłowości w postaci missellingu, gdyż – co wielokrotnie już podkreślano – ubezpieczający wynagradzany przez ubezpieczyciela działa w warunkach konfliktu między obowiązkiem lojalnego zachowania się wobec ubezpieczonego a lojalnością w stosunku do ubezpieczyciela. Dlatego też rozważyć należy, czy oferowanie przystąpienia do grupowej umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej nie powinno być uznane za formę dystrybucji ubezpieczeń. Nie wydaje się przy tym celowe kwalifikowanie takiej działalności jako działalności pośredników ubezpieczeniowych, gdyż liczba wymogów formalnych związanych z podjęciem i prowadzeniem pośrednictwa ubezpieczeniowego, wydaje się nadmierna w stosunku do charakteru działalności polegającej na dystrybucji ubezpieczeń w ramach grupowej umowy ubezpieczenia.”
Zdaniem KNF, w tej kwestii trudno o kompromis. Jednak większość rynku opowiedziała się przeciwko uznawaniu ubezpieczających w grupówkach za dystrybutorów ubezpieczeń.
