Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-559/16 orzekł, że odszkodowanie należne pasażerom w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotu łączonego należy obliczać stosownie do mierzonej z lotu ptaka odległości pomiędzy lotniskiem miejsca wylotu a lotniskiem miejsca docelowego, a fakt, iż w rzeczywistości dystans pokonywany w ramach przelotu jest, z powodu przesiadki, większy aniżeli bezpośredni dystans nie ma wpływu na obliczanie wysokości należnego odszkodowania.
W rozpoznawanej sprawie z powództwem przeciwko przewoźnikowi lotniczemu wystąpiły trzy powódki. Podróżowały z Rzymu do Hamburga, z przesiadką w Brukseli. Na miejsce docelowe dotarły prawie 4 godz. później niż wynikało to z rozkładu. Kobiety domagały się z tego tytuły odszkodowania na podstawie Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.
Zgodnie z rozporządzeniem, w razie opóźnienia wynoszącego ponad 3 godziny pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości 250 EUR w przypadku lotów o długości do 1500 km, a w przypadku dłuższych połączeń wewnątrzwspólnotowych odszkodowanie wynosi 400 EUR.
Rozpoznający tę sprawę Sąd w Hamburgu nabrał wątpliwości, w jaki sposób liczona jest odległość w przypadku lotu przesiadkowego – czy należy ją liczyć jako bezpośrednią odległość między lotniskiem miejsca wylotu a lotniskiem miejsca docelowego (wówczas jest to 1326 km), czy należy ją liczyć jako rzeczywiście przebyty dystans z uwzględnieniem miejsca przesiadkowego (wówczas jest to 1656 km).
W związku z tym niemiecki sąd zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 7 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie »odległości« oznacza jedynie ustalaną w oparciu o metodę ortodromiczną bezpośrednią odległość pomiędzy miejscem odlotu i ostatnim miejscem przylotu, i to bez względu na rzeczywiście przebytą trasę?”
TSUE zwrócił uwagę, że rozporządzenie nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy pasażerami, którzy dotrą do miejsca docelowego bezpośrednio a pasażerami, którzy dotrą tam lotem łączonym. Oznacza to, że przy ustalaniu wysokości odszkodowania należy potraktować tych pasażerów w jednakowy sposób. Jak orzekł TSUE, ustalając kwotę odszkodowania należnego w przypadku lotu łączonego, pod uwagę brać należy jedynie odległość mierzoną z lotu ptaka (obliczoną w oparciu o metodę ortodromiczną), czyli odpowiadającą trasie lotu bezpośredniego pomiędzy lotniskiem miejsca wylotu a lotniskiem miejsca docelowego, nawet jeśli połączenie uwzględniające przesiadkę było znacznie dłuższe.
