Interwencje Rzecznika Finansowego w sprawie utraty środków przez klientów banków w wyniku nieautoryzowanych transakcji zdarzają się coraz częściej. Klienci tracą środki, nierzadko nawet muszą spłacać kredyty i pożyczki. Wiązane jest to często z rozmową telefoniczną z osobą podającą się za pracownika banku.
W oparciu o dane Narodowego Banku Polskiego, Rzecznik Finansowy oszacował, że w ciągu tego roku może dojść do 250 tys. tego typu przestępstw.
NBP podaje, że średnia kwota utraconych w wyniku nieautoryzowanych transakcji płatniczych środków to około 300 zł. Bywają jednak przypadki, gdy zgłaszane są przestępstwa na kwoty znacznie przekraczające 100 tys. zł.
– Tylko w pierwszej połowie tego roku przyjęliśmy ok. 700 zgłoszeń dotyczących nieautoryzowanych transakcji. To niewiele, biorąc pod uwagę skalę zjawiska. Do Rzecznika Finansowego trafiają jednak głównie sprawy najpoważniejsze, związane z dużymi kwotami i zaciągnięciem wieloletnich, wysokich zobowiązań kredytowych – mówi prof. Mariusz Golecki, Rzecznik Finansowy.
Rzecznik w ostatnich dniach wystąpił z roszczeniami na rzecz dwóch klientów, którzy utracili większą kwotę. Jedna ze spraw dotyczyła klienta seniora, który stracił ponad 160 tys., druga młodszej klientki. Jej strata sięgnęła 140 tys. zł. Klient-senior niezwłocznie po wykryciu przestępstwa zawiadomił organy ścigania i oddał im telefon, by sprawdzono czy nie został on zainfekowany złośliwym oprogramowaniem. Nieprawidłowości dotyczących telefonu policja nie stwierdziła. Klient złożył reklamację w banku, jednakże pomimo upływu kilku miesięcy nie otrzymał zwrotu utraconych środków. Młodsza klientka utratę prawie 140 tys. zł. wiąże z rozmową telefoniczną z osobą dzwoniąca z oficjalnej infolinii banku i podającą się za pracownika instytucji. Osoba trzecia wyprowadziła z jej rachunku wszystkie oszczędności, co więcej, doprowadziła bank do wypłaty dwóch pożyczek. Pomimo złożonej niezwłocznie reklamacji w banku oraz powiadomieniu organów ścigania klientka nie otrzymała zwrotu kwot transakcji.
Rzecznik Finansowy, w obydwu przypadkach, wystąpił do banków z żądaniem zapłaty z tytułu nieautoryzowanych transakcji oraz uznania umów pożyczki za nieistniejące.
