Procedura postępowania w przypadku stwierdzenia przez polski organ nadzoru nieprzestrzegania prawa polskiego przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji obejmuje niejako trzy etapy.
Pierwszy etap odbywa się jedynie w zakresie wewnętrznym tj. w relacji pomiędzy polskim organem nadzoru a zagranicznym zakładem ubezpieczeń lub zagranicznym zakładem reasekuracji, bez udziału organu nadzoru ich państwa macierzystego. Na tym etapie, ustawodawca wyposażył polski organ nadzoru w dwojakiego rodzaju instrumenty nadzorcze. Są to kolejno zalecenie zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości, i w przypadku jego bezskuteczności, decyzja zobowiązująca do wykonania wcześniejszego zalecenia. Należy wskazać, iż zarówno w stosunku do zakładów ubezpieczeń, jak też zakładów reasekuracji, Dyrektywa Solvency II nie stopniuje uprawnień organów nadzoru, wskazując jedynie, że mają one wymagać usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uprzednio obowiązującej ustawie o działalności ubezpieczeniowej także znalazło się ogólne stwierdzenie o konieczności zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości (art. 139 ust. 1). W nowej ustawie ustawodawca zdecydował przyjąć taki model, w którym pierwszy krok organu nadzoru, w razie stwierdzenia nieprzestrzegania przepisów prawa polskiego, to sformułowanie zalecenia, które samo w sobie nie będzie rodzić dodatkowych skutków w sferze administracyjnej Dopiero brak efektów pierwszego kroku, przybiera formę decyzji wiążącej organu administracji.
