Ustawa określa w omawianym przepisie zamknięty katalog przesłanek, które mogą stanowić podstawę złożenia sprzeciwu przez KNF. Po pierwsze, sprzeciw może zostać złożony, jeżeli nabywca albo obejmujący akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub podmiot, który stanie się w sposób wskazany w art. 4 pkt 14 ustawy o ofercie publicznej podmiotem dominującym wobec krajowego zakładu ubezpieczeń, nie daje rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. Pojęcie „rękojmi” jest bezsprzecznie pojęciem niedookreślonym (nieostrym), zawierającym, jak każde takie pojęcie elementy ocenne, które jednak nie są tożsame z uznaniem administracyjnym. Przy stosowaniu pojęć nieostrych organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty wypełnia je treścią wskazującą na sposób rozumienia określonego pojęcia.
Zobligowano ponadto KNF do uwzględniania, w ramach przeprowadzanej oceny ostrożnościowej, złożonych przez podmiot dokonujący zawiadomienia zobowiązań dotyczących zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.
