Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2003 r. (sygn. akt XVII AmC 45/02) uznał za niedozwolone i zakazał stosowania postanowienia o treści:
„Jeżeli właściciel pojazdu lub osoba uprawniona do korzystania lub rozporządzania tym pojazdem nie wykonała obowiązków wynikających z przepisów § 30-32 (…) może oddalić roszczenie lub odpowiednio zmniejszyć odszkodowanie.”
W ocenie Sądu, powyższe postanowienie ukształtowało w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami prawo kontrahenta do żądania odszkodowania. Warunki w nim określone, zdaniem Sądu, nie wiążą przyczyny w postaci niedochowania przez kontrahenta aktu staranności ze skutkiem dla ubezpieczyciela w postaci niemożności ustalenia odpowiedzialności co do samej zasady lub zwiększenia się rozmiarów szkody. W przypadku wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego stawia to ubezpieczyciela w wyraźnie lepszej sytuacji od jego kontrahenta. SO wskazał, iż łatwo można wyobrazić sobie sytuację, w której towarzystwo ubezpieczeń nie ponosząc żadnych negatywnych skutków niedochowania przez drugą stronę umowy aktu staranności odmówiłoby, i to co do zasady, przyznania odszkodowania. Powodowałoby to zatrzymanie sumy odszkodowania, mimo wystąpienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem oraz ustalenia osoby ponoszącej odpowiedzialność cywilną i rozmiaru szkody, która nie zwiększyła swoich rozmiarów.
