Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2006 r. (sygn. akt XVII AmC 103/05) uznał za niedozwolone i zakazał stosowania postanowienia o treści:
„Bez względu na współwystępujące przyczyny i zakres ubezpieczenia Zakład Ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności za szkody powstałe w ubezpieczonych nieruchomościach domowych wskutek braku konserwacji budynku (lokali) lub wynikających z faktu, że jego konstrukcja lub wykonanie (montaż poszczególnych części składowych) stałych elementów wykończeniowych nie odpowiada normom obowiązującym w budownictwie.”
Sąd Okręgowy miał ocenić zakwestionowane postanowienie umowne w zakresie kształtowania praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające jego interesy. W ocenie tej Sąd uwzględnił zasady uczciwego obrotu, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów. Wziął również pod uwagę, że intencją ustawodawcy w art. 3851 Kodeksu cywilnego było niedopuszczenie do przewagi prawnej lub faktycznej jednej strony umowy nad drugą stroną, tj. najczęściej przedsiębiorcy – będącego stroną silniejszą nad konsumentem – zwykle stroną słabszą.
Zdaniem Sądu, powyższe postanowienie zmierza do niedoinformowania konsumenta w zakresie określonych tam reguł odnośnie okoliczności wyłączających odpowiedzialność ubezpieczyciela i obowiązków ubezpieczonego. Uznał więc je za sprzeczne z dobrymi obyczajami.
Zawarte w powyższym postanowieniu określenie „nie odpowiada normom obowiązującym w budownictwie” jest określeniem ogólnym, nieprecyzyjnym i niezrozumiałym dla przeciętnego konsumenta, bardzo obszernym pojęciowo, umożliwiającym przedsiębiorcy stosowanie bardzo szerokiej wykładni tego postanowienia – stwierdził Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku.
Biorąc pod uwagę okoliczności, że to postanowienie dotyczy istotnej dla konsumenta kwestii, tj. zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela, czyli może w konsekwencji prowadzić do ograniczenia a nawet wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela, Sąd uznał, że rażąco narusza interesy konsumenta i wobec czego uznano je za niedozwolone w rozumieniu art. 3851 Kodeksu cywilnego.
