Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów w uchwale z dnia 6 kwietnia 2018 r. (sygn. akt III CZP 114/17) orzekł, że przelew przez konsumenta na przedsiębiorcę wierzytelności mającej źródło w niedozwolonym postanowieniu umownym nie wymaga do swej skuteczności uprzedniego stwierdzenia przez sąd niedozwolonego charakteru postanowienia umownego; taki charakter postanowienia umownego może być stwierdzony w toku postępowania w sprawie o zapłatę wytoczonej dłużnikowi przez przedsiębiorcę, który nabył wierzytelność.
Artykuły powiązane
TSUE o rozliczeniu nieważnej umowy frankowej – potrącenie z urzędu nie jest wykluczone, ale decyduje prawo krajowe
10 września 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał kolejny istotny wyrok dotyczący rozliczeń niewa...
Kiedy pośrednikom ubezpieczeniowym przysługuje zwolnienie z VAT?
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z 9 lipca 2026 r., sygn. akt I FSK 2302/23 orzekł, że zwolnienie, o którym...
Kolejna milionowa kara KNF nałożona na ubezpieczyciela
Komisja Nadzoru Finansowego 12 czerwca 2026 r. wydała kolejną w tym roku decyzję nakładającą na zakład ubezpieczeń karę...
