Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15 września 2020 r. (sygn. akt III CZP 87/19) orzekł, że żądanie uznania postanowienia wzorca umowy za niewiążące konsumenta (art. 385[1] k.c.) nie jest tożsame ani nie zawiera się w żądaniu ustalenia nieważności umowy (art. 58 k.c.).
Artykuły powiązane
Komisja Nadzoru Finansowego ukarała Compensa TU SA VIG kwotą 8,5 mln zł.
Komisja Nadzoru Finansowego ukarała Compensa TU SA VIG kwotą 8,5 mln zł.
Powodem jest niedoszacowanie składek w ube...
Czy portale ogłoszeniowe muszą dziś sprawdzać treść ogłoszeń zanim trafią do sieci?
TSUE odpowiada jednoznacznie: tak. Najnowszy wyrok w sprawie C‑492/23 diametralnie zmienia zasady odpowiedzialności pl...
Warta rzuca wyzwanie hakerom. Nowa polisa cybernetyczna już na rynku.
Przedsiębiorcy zyskali nowe narzędzie do walki z cyfrozagrożeniami. Warta rozszerzyła swoje portfolio o kompleksowe ube...