| VI ACa 1473/08 | XVII AmC 300/07 |
|
W rozumieniu art. 385 (1) § 1 k.c. "rażące naruszenie interesów konsumenta" oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast "działanie wbrew dobrym obyczajom" w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku. |
Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za niedozwolone i zakazuje stosowania w umowach z konsumentami postanowień o treści:
„1. W razie powstania szkody polegającej na zniszczeniu lub uszkodzeniu pojazdu (wyposażenia dodatkowego) ubezpieczyciel ustala w ocenie technicznej:
1) zakres uszkodzeń, których powstanie pozostaje w związku przyczynowym ze zdarzeniem, za którego następstwo Ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność,
2) części pojazdu podlegające wymianie lub naprawie w następstwie tego zdarzenia,
3) czas robocizny niezbędny do wykonania naprawy,
4) maksymalne stawki za roboczogodzinę naprawy,
5) zużycie eksploatacyjne części pojazdu (ogumienia, tłumików, katalizatorów, akumulatora itd.)
Ubezpieczyciel uwzględnia koszty naprawy dokonanej wyłącznie w zakresie określonym w ocenie technicznej i technologicznie koniecznej w związku ze szkodą, udokumentowane imiennymi rachunkami.
2. Jeżeli naprawa pojazdu nie została udokumentowana imiennymi rachunkami wysokość odszkodowania nie uwzględnia podatku VAT.”
|
