Podczas sesji pt. „Ubezpieczenia szpitali cz. I” w ramach VI Kongresu Wyzwań Zdrowotnych został poruszony temat błędów medycznych w sektorze zdrowia. Uczestnicy panelu dyskutowali, jak skutecznie zarządzać tym ryzykiem.
Po pierwsze uczestnicy panelu zwrócili uwagę, że powikłania są nieuniknione w tym zawodzie. Jedyne co można zrobić to zmniejszyć koszty związane z ich występowaniem. Przede wszystkim zgodnie podkreślono, że pierwszym obszarem jest szybka reakcja na powstające błędy. W tym celu Ewa Książek-Bator, członek zarządu i dyrektor ds. finansowych Polskiej Federacji Szpitali, zaproponowała, aby w każdej placówce medycznej była osoba zajmująca się szkodami medycznymi. Mogłaby ona od razu analizować sprawę, zachęcać do zawierania ugód, a także zajmować się powstałym błędem medycznym, zanim dojdzie do roszczenia ze strony osób poszkodowanych. Jej praca mogłaby też doprowadzić do identyfikacji czynników wpływających na to ryzyko i ich późniejszej eliminacji.
– Zdarzenia medyczne były, są i będą. Bardzo ważne jest, abyśmy potrafili jak najszybciej oraz w odpowiedni sposób na nie reagować. Każdy pracownik szpitala powinien mieć możliwość zgłaszania zdarzenia niepożądanego, by następnie ktoś rzetelne przeanalizował, na ile to zdarzenie jest niepokojące i może w przyszłości skutkować wypłatą odszkodowania, a na ile wymaga jedynie pewnych korekt i doszkolenia personelu. Dlatego tak ważną rolę powinien pełnić pełnomocnik dyrekcji szpitala profesjonalnie zajmujący się szkodami medycznymi – mówi Książek-Bator.
Z kolei Przemysław Daroszewski, dyrektor Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. Wiktora Degi w Poznaniu, podkreślał, jak istotne jest przy tego typu ryzyku prowadzenie kompletnej dokumentacji medycznej.
– W naszym szpitalu staramy się przede wszystkim dbać o to, żeby w dokumentacji medycznej był bardzo jasno przedstawiany opis procesu leczenia oraz – jeśli do nich dochodzi – powikłań. Stąd cały czas kładziemy duży nacisk na szkolenia personelu, m.in. obejmujące prowadzenie dokumentacji medycznej, a także nadzorowanie wszystkich procesów, pozwalających nam w jasny sposób wytłumaczyć, jak przebiegało leczenie i znaleźć ewentualne problemy, które wystąpiły po naszej stronie – tłumaczy dyr. Daroszewski.
Eksperci zwrócili też uwagę na sytuację, gdy do szkody rzeczywiście doszło. Podkreślili, że tu również ważna jest rola współpracy ubezpieczyciela i placówki medycznej z pacjentem i jego najbliższymi.
– Placówka może np. zaproponować poszkodowanej osobie rehabilitację, a poprzez rozmowy z udziałem ubezpieczyciela i pacjenta lub jego bliskich – doprowadzić do zawarcia ugody, aby sprawa nie ciągnęła się latami – podaje Ewa Książek-Bator.
Dyrektor ds. medycznych TUW PZUW Piotr Daniluk wymienił z kolei system ubezpieczeń wzajemnych jako pomoc w zakresie redukowania ryzyka medycznego. Podkreślił, że sprzyja on członkom towarzystwa we wspólnej pracy na rzecz zmniejszania ryzyka, np. choćby przez organizację szkoleń, akcji edukacyjnych itp.
– Istotna jest też kwestia sum gwarancyjnych. Ustawowo taka suma wynosi 100 tys. euro na jedno zdarzenie medyczne. W praktyce, m.in. w przypadku wspomnianych szkód położniczych, ta kwota może okazać się niewystarczająca. Dlatego jest możliwość wykupienia tzw. ubezpieczenia nadwyżkowego. W przypadku TUW mogą być tworzone grupy szpitali w ramach wzajemności członkowskiej, które wspólnie wykupują ubezpieczenia nadwyżkowe dla całej grupy, w najbardziej optymalnej cenie – dodaje Piotr Daniluk.
