W opublikowanym w dniu 12 marca 2015 r. wyroku (I CSK 201/14), Sąd Najwyższy uznał, że bank posiada legitymację bierną w sprawie o uznanie za niedozwolone postanowienia wzorca umownego stanowiącego załącznik do umowy grupowego ubezpieczenia.
W tej sprawie sądy obu instancji konsekwentnie oddalały powództwo skierowane przeciwko bankowi. Za rozstrzygającą sądy te uznawały kwestię określenia podmiotu stosującego wzorzec umowy, co warunkuje dokonanie oceny abuzywności zawartego w tym wzorcu postanowienia. Zdaniem sądów kwestionowana klauzula wzorca odnosi się tylko do relacji między ubezpieczonym, a ubezpieczycielem, ograniczając odpowiedzialność ubezpieczyciela wobec ubezpieczonego. Jako okoliczność pozbawioną znaczenia oceniano fakt, że to pozwany bank proponuje konsumentowi – kredytobiorcy zawarcie umowy ubezpieczenia z konkretnym ubezpieczycielem, jak również to, że umowa ubezpieczenia stanowi integralną część umowy kredytowej.
