Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 listopada 2010 r. (sygn. akt III CZP 79/10) orzekł, że prawo do spokojnego wypoczynku nie jest dobrem osobistym, dającym się pomieścić w otwartym katalogu tych dóbr zawartym w art. 23 Kodeksu cywilnego, a zatem podstawą odpowiedzialności za szkodę niemajątkową w postaci „zmarnowanego urlopu” nie jest art. 448 w związku z art. 24 ust. 1 KC.
Artykuły powiązane
Bancassurance pod lupą EIOPA. Czy klient rzeczywiście rozumie ubezpieczenie sprzedawane razem z kredytem?
27 października 2026 r. Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) opublikował...
Wynik techniczny AC spadł o około 80 proc. Czy rynek czeka korekta taryf?
Najnowsze dane dotyczące rynku ubezpieczeń pokazują wyraźne pogorszenie wyniku technicznego w segmencie autocasco. 10 wr...
Polska ma przewodniczącą Komisji ds. AI
KRiBSI rozpoczyna budowę krajowego nadzoru nad sztuczną inteligencją.
24 września 2026 r. zakończyła się procedura po...