W dniu 14 maja 1990 r. przyjęto trzecią dyrektywę Rady nr 90/232/EWG. Dyrektywa ta dotyczyła zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych. Dyrektywa ta przewiduje m.in., obowiązek państw członkowskich do podejmowania niezbędnych działań w celu zapewnienia, aby wszelkie przepisy prawne lub klauzule umowne zawarte w umowie ubezpieczeniowej, które wyłączają pasażera z ochrony ubezpieczeniowej na tej podstawie, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że kierowca pojazdu w chwili wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego, zostały uznane za bezskuteczne w odniesieniu do roszczeń takiego pasażera.
Artykuły powiązane
Polska ma przewodniczącą Komisji ds. AI
KRiBSI rozpoczyna budowę krajowego nadzoru nad sztuczną inteligencją.
24 września 2026 r. zakończyła się procedura po...
UFG wypłacił blisko 133 mln zł za szkody spowodowane przez nieubezpieczonych i niezidentyfikowanych sprawców
Skala finansowych konsekwencji braku obowiązkowego OC pozostaje znacząca. Z podsumowania działalności Ubezpieczeniowego...
TSUE o rozliczeniu nieważnej umowy frankowej – potrącenie z urzędu nie jest wykluczone, ale decyduje prawo krajowe
10 września 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał kolejny istotny wyrok dotyczący rozliczeń niewa...