TSUE: sprzedaż ubezpieczeń z elementem inwestycyjnym stanowi pośrednictwo ubezpieczeniowe

Dodano: 07-06-2018
Publikator: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej Sygnatura: C-542/16

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 31 maja 2018 r. (sprawa C-542/16) orzekł, że doradztwo finansowe dotyczące inwestowania kapitału w ramach pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczącego zawarcia umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2002/92 w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz że pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” obejmuje przeprowadzenie prac przygotowawczych do zawarcia umowy ubezpieczenia, nawet wobec braku zamiaru zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczenia przez pośrednika ubezpieczeniowego.

TSUE rozpoznawał dwie sprawie dot. pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie dystrybucji ubezpieczeń na życie z UFK. Pytania prejudycjalne skierował do TSUE szwedzki sąd najwyższy. W pierwszej z rozpoznawanych spraw powód stracił kwotę zainwestowaną w produkt ubezpieczeniowo-inwestycyjny. Z tego tytułu skierował powództwo przeciwko pośrednikowi ubezpieczonemu, u którego zasięgnął rady odnośnie produktu. Strona pozwana odmówiła realizacji roszczenia, wskazując, że usługa ta stanowiła doradztwo zgodnie z dyrektywą MiFID I. W drugiej sprawie, pośrednik ubezpieczeniowy prowadził działalność przestępczą, polegającą na przywłaszczeniu składek ubezpieczenia na życie z UFK. W tej sprawie strona pozwana nie zrealizowała żądań powoda, gdyż uznała, że działalności spółki nie można uznać za pośrednictwo, gdyż jej celem był czyn oszukańczy.  

W zakresie pierwszej sprawy TSUE orzekł, że działalności wchodzące w skład dyrektywy o pośrednictwie ubezpieczeniowym zostały ujęte w szeroki sposób. „W szczególności działalności te polegają nie tylko na przedstawianiu i proponowaniu umów ubezpieczenia, lecz także na przeprowadzaniu innych prac przygotowawczych do zawarcia tych umów, przy czym charakter wskazanych prac przygotowawczych nie jest w żaden sposób ograniczony”, wskazał TSUE.

Trybunał dokonał analizy stosowania dyrektywy 2004/39. Przewiduje ona, usługa inwestycyjna oferowana jako część innego produktu finansowego, który podlega innym przepisom prawodawstwa Unii lub wspólnym europejskim normom, nie podlega dodatkowo zobowiązaniom wymienionym w dyrektywie, nawet jeśli zobowiązania te nie są identyczne z tymi przewidzianymi we wskazanych przepisach lub normach.    

W związku z tym TSUE orzekł, że doradztwo finansowe dotyczące inwestowania kapitału udzielone w ramach pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczącego zawarcia umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2002/92, a w zakres stosowania dyrektywy 2004/39.

W zakresie drugiego pytania TSUE stwierdził, że wyrazy użyte w definicji pojęcia pośrednictwo ubezpieczeniowe odnoszą się tylko do czynności obiektywnie wykonywanych przez pośrednika ubezpieczeniowego. Natomiast żaden z wyrazów użytych w tym przepisie nie może być interpretowany jako wskazujący, że działalnościom pośrednika musi – w celu uznania ich za pośrednictwo ubezpieczeniowe – towarzyszyć szczególny cel po stronie tego pośrednika.

W konsekwencji TSUE orzekł, że art. 2 pkt 3 dyrektywy 2002/92 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” obejmuje przeprowadzenie prac przygotowawczych zawarcia umowy ubezpieczenia, nawet wobec braku zamiaru odnośnego pośrednika ubezpieczeniowego do zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczenia.

Wcześniej w tych sprawach wypowiedział się rzecznik generalny TSUE. Czytaj więcej: Doradzanie w zakresie produktów ubezpieczeniowo-inwestycyjnych stanowi pośrednictwo ubezpieczeniowe

Pliki do pobrania

wstecz