Doradzanie w zakresie produktów ubezpieczeniowo-inwestycyjnych stanowi pośrednictwo ubezpieczeniowe

Dodano: 30-05-2018

Szwedzki Sąd Najwyższy skierował do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalne. Zostały one zadane w dwóch sprawach dot. pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie ubezpieczeń na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. W tych sprawach została wydana opinia rzecznika generalnego.

W pierwszej z rozpoznawanych spraw powód stracił kwotę zainwestowaną w produkt ubezpieczeniowo-inwestycyjny. Z tego tytułu skierował powództwo przeciwko pośrednikowi ubezpieczonemu, u którego zasięgnął rady odnośnie produktu. Podmiot wkrótce ogłosił upadłość, a zakład ubezpieczeń, w którym posiadał ubezpieczenie OC, odmówił wypłaty świadczenia, wskazując, że usługa ta stanowiła doradztwo zgodnie z dyrektywą MiFID I.

Związku z tymi wątpliwościami, Trybunał zadecyduje, czy pośrednicy oferujący ubezpieczenia z elementem inwestycyjnym podlegają przepisom prawa regulującym pośrednictwo ubezpieczeniowe, czy też mający związek z tymi produktami element finansowy i ogromne ryzyko, związane między innymi z wahaniami wartości, wymagają uznania tej działalności raczej za pośrednictwo inwestycyjne.

Zdaniem rzecznika generalnego, okoliczność, że produktów inwestycyjnych opartych na ubezpieczeniach nie włączono do dyrektywy MiFID I, lecz uregulowano je w dyrektywie o pośrednictwie ubezpieczeniowym, potwierdza, iż zamiarem unijnego prawodawcy było zastosowanie wobec pośredników ubezpieczeniowych oferujących ubezpieczenia z UFK wyłącznie przepisów dyrektywy o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

Rzecznik generalny przedstawił szereg argumentów przemawiających za takim stanowiskiem. Wśród nich uwzględnił szeroką definicję pośrednictwa ubezpieczeniowego czy wyłączenia dot. ubezpieczeń zawarte w dyrektywie MiFID I.

„Uważam, że pośrednictwo w zawieraniu umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, takie jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, podlega przepisom dyrektywy 2002/92, a nie dyrektywy MiFID I”, podał rzecznik generalny. 

W drugiej sprawie, pośrednik ubezpieczeniowy prowadził działalność przestępczą, polegającą na przywłaszczeniu składek ubezpieczenia na życie z UFK. Po ujawnieniu procederu, spółka ogłosiła upadłość, a zakład ubezpieczeń, który udzielał ochrony z tytułu ubezpieczenia OC, odmówił realizacji roszczeń powodów. W jego opinii, działalności spółki nie można uznać za pośrednictwo, gdyż jej celem był czyn oszukańczy.   

W tej sprawie Trybunał orzeknie, czy zdefiniowane w dyrektywie 2002/92 działania stanowiące pośrednictwo ubezpieczeniowe obejmują działania pośrednika, który podczas świadczenia swoich usług prowadzi prace przygotowawcze do zawarcia z nimi umów ubezpieczenia na życie, ale w rzeczywistości zamierza ich oszukać i przywłaszczyć sobie niezgodnie z prawem środki.

Rzecznik generalny w przygotowanej opinii zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez stroną powodową, zgodnie z którym dyrektywa obejmuje każdą czynność przygotowawczą do zawarcia umowy ubezpieczenia, niezależnie od subiektywnego celu pośrednika.

„Art. 2 pkt 3 dyrektywy 2002/92 obejmuje czynności pośrednika, który wykonuje dla różnych klientów prace przygotowawcze w celu zawarcia umów ubezpieczenia niezależnie od tego, czy robi to z zamiarem oszukania ich czy nie, oraz niezależnie od tego, jak jego czynności są odbierane przez klientów. Odpowiedzialność, jaką mogą ponieść przedsiębiorstwa świadczące usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego z tytułu tych czynności, które są świadczone w sposób nieprofesjonalny, musi być objęta ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej”, podał rzecznik generalny.

Opinia rzecznika generalnego jest dostępna do pobrania w pełnej publikacji. 

Pliki do pobrania

wstecz