Rekomendacje dla zakładów ubezpieczeń dotyczące systemu zarządzania produktem (Rekomendacja 16)

Autor: Agnieszka Wesołowska

Dodano: 25-05-2016

Rekomendacja 16

Zakład powinien dostarczyć pośrednikom i klientom odpowiednie materiały informacyjne i reklamowe, zawierające szczegółowe informacje na temat oferowanych produktów. Informacje te powinny być jasne, rzetelne, precyzyjne i aktualne.

Rekomendacja 16 nakłada na zakład ubezpieczeń obowiązek dostarczenia pośrednikom ubezpieczeniowym (agentom) oraz klientom odpowiednie materiały informacyjne i reklamowe, zawierające szczegółowe informacje na temat oferowanych produktów. Informacje te powinny być jasne, rzetelne, precyzyjne i aktualne. Ponownie organ nadzoru posługuje się enigmatycznym sformułowaniem „odpowiednie”, jednakże i tym razem wyjaśnia, iż materiały informacyjne i reklamowe tj. np. broszury, ulotki, przekazywane klientom bądź to bezpośrednio przez samego ubezpieczyciela, bądź też za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego, muszą zawierać szczegółowe informacje o oferowanych produktach, a nadto powinny być jasne, rzetelne, precyzyjne i aktualne. Co to oznacza? W dużym skrócie klient powinien uzyskać informacje o takiej treści i w takiej formie, by miał pewność jaki produkt kupuje. Warto stosować  informacje napisane prostym językiem, unikać terminologii branżowej czy też stricte prawnej. W kontekście szczegółowości informacji o produkcie oraz ich rzetelności na pewno warto mieć także na uwadze, że istotne jest wskazanie nie tylko zakresu ochrony, ale także przynajmniej głównych wyłączeń odpowiedzialności.

W rekomendacji 16.4. KNF przypomina, iż przed nabyciem produktu klientowi powinny być wskazane w zrozumiały sposób oraz w formie pisemnej lub na innym trwałym nośniku - jeśli klientowi zapewniono wybór formy, informacje dotyczące danego produktu w zakresie wynikającym z przepisów prawa oraz wytycznych i rekomendacji organu nadzoru. W tym kontekście odpowiednio zastosowanie znajdzie komentarz do rekomendacji 14.2.

Zgodnie z rekomendacją 16.5., w przypadku oferowania ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych zakład ubezpieczeń, oprócz przekazywania klientom wymaganych informacji, powinien badać adekwatność produktu zgodnie z przepisami prawa i rekomendacjami organu nadzoru oraz przyjętymi przez zakład regulacjami wewnętrznymi. Warto wskazać, iż szczegółową regulację w zakresie informacji o umowie ubezpieczenia na życie związanej z UFK (Dział I grupa 3 Załącznika do ustawy) przekazywanej klientowi przewiduje przepis art. 22 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, zgodnie z którym przed zawarciem takiej umowy, zakład ubezpieczeń przekazuje osobie zainteresowanej zawarciem takiej umowy, na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, podstawowe informacje dotyczące tej umowy (określone szczegółowo w ust. 2). Ustawa nakazuje, by informacje te były  formułowane w sposób zrozumiały i niewprowadzający w błąd oraz przekazywane w sposób niebudzący wątpliwości. W zakresie natomiast badania adekwatności produktu ubezpieczeniowego z elementem inwestycyjnym, należy w szczególności mieć na uwadze przepis art. 21 ust. 1 i nast. ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej przewidujący obowiązek uzyskania od ubezpieczającego, w formie ankiety, informacji dotyczący jego potrzeb, wiedzy i doświadczenia w dziedzinie ubezpieczeń na życie oraz jego sytuacji finansowej, tak aby zakład ubezpieczeń mógł dokonać oceny, jaka umowa ubezpieczenia jest odpowiednia do potrzeb ubezpieczającego. Nie należy zapominać także o Rekomendacjach dla zakładów ubezpieczeń dotyczących badania adekwatności produktu z dnia 22 marca 2016 r., o ile są przez dany zakład ubezpieczeń stosowane, które szczegółowo regulują proces badania adekwatności produktu.

Zgodnie z rekomendacją 16.3., materiały informacyjne przekazywane przez zakład ubezpieczeń pośrednikom powinny być wystarczające, aby umożliwić pośrednikom:

1. zidentyfikowanie docelowej grupy klientów, dla której produkt jest przeznaczony,

2. zidentyfikowanie antygrupy,

3. zrozumienie i właściwe zaoferowanie produktu dla docelowej grupy klientów,

4. przestrzeganie określonych przez zarząd zakładu ubezpieczeń limitów akceptacji istotnych elementów warunków umowy ubezpieczenia,

5. spełnienie innych obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zwłaszcza odpowiednich informacji, które powinny zostać przekazane docelowej grupie klientów.

Dodatkowo, w rekomendacji 16.1. organ nadzoru wymaga, by w przypadku, gdy materiały informacyjne lub reklamowe sporządzane są przez pośredników, zakład dołożył wszelkich starań, aby materiały te zweryfikować i zaakceptować przed ich wprowadzeniem do obrotu. Podobne zobowiązanie KNF nałożyła na ubezpieczycieli w § 3 ust. 1 Zasad reklamowania usług ubezpieczeniowych, przyjętych przez KNF w dniu 2 października 2008 r.,  zgodnie z którym zakład ubezpieczeń czuwa na kształtem przekazów reklamowych dotyczących zakładu i jego usług, przygotowywanych i publikowanych przez osoby trzecie, zarówno na zlecenie zakładu ubezpieczeń, jak i bez takiego zlecenia.

Aby mieć kontrolę nad jakością materiałów przekazywanych klientom, zakład ubezpieczeń powinien dokonywać regularnego przeglądu materiałów informacyjnych i reklamowych, w tym materiałów sporządzanych przez pośredników (rekomendacja 16.2.).

W kontekście omawianej rekomendacji warto przypomnieć treść wytycznej 7.2. Wytycznych dla zakładów ubezpieczeń dotyczących dystrybucji ubezpieczeń, regulującej tę samą materię, a zgodnie z którą przekazywane klientowi materiały informacyjne powinny być sformułowane w sposób jednoznaczny, rzetelny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych oraz nie mogą zawierać informacji wprowadzających w błąd. Zakres przekazywanych informacji powinien w szczególności uwzględniać istnienie możliwych wyłączeń i ograniczeń umownych dotyczących wysokości świadczenia i sposobu jego ustalania, karencji itd. W przypadku ubezpieczeń o charakterze inwestycyjnym, niezależnie od wskazania na możliwe zyski, przekazywane informacje powinny w sposób wyczerpujący obejmować kwestie ryzyka związanego z inwestowaniem oraz opłat, do ponoszenia których może być obowiązany ubezpieczony.

wstecz