NOWA USTAWA - Przedstawiciele do spraw roszczeń

Autor: Agnieszka Wesołowska

Dodano: 30-05-2016

Zgodnie z art. 208 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjne, zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność w dziale II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, przekazuje organowi nadzoru, za pośrednictwem właściwego organu nadzorczego państwa, w którym znajduje się jego siedziba:

  • imiona i nazwiska lub nazwy, a także adresy przedstawicieli do spraw roszczeń upoważnionych do jego reprezentowania w zakresie niezbędnym do:

a)       podejmowania i zaspokajania zgłaszanych roszczeń oraz

b)       zapewnienia zastępstwa prawnego zakładu w sporach przed polskimi sądami powszechnymi;

  • oświadczenie, że jest członkiem Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

2. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie wyznaczy przedstawiciela do spraw roszczeń, organ nadzoru może wyrazić zgodę na reprezentowanie zakładu ubezpieczeń w zakresie, o którym mowa w ust. 1, przez ustanowionego przez ten zakład ubezpieczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej reprezentanta do spraw roszczeń.

Przepis nakłada na zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujący na terytorium Polski działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (z wyjątkiem odpowiedzialności przewoźnika) na zasadzie swobody świadczenia usług dodatkowy obowiązek wobec polskiego organu nadzoru, wynikający wprost z przepisu art. 152 Dyrektywy Solvency II. Ze względu na fakt, iż swoboda świadczenia usług nie wymaga stałej, instytucjonalnej obecności na terytorium Polski, a ubezpieczenia komunikacyjne w zakresie odpowiedzialności cywilnej stanowią szczególny rodzaj ubezpieczenia, wymagający szczególnej i częstej aktywności zakładu ubezpieczeń głównie w zakresie likwidacji szkód, oraz ubezpieczenie obowiązkowe zapewniający szczególny rodzaj ochrony, w przypadku transgranicznej działalności ubezpieczeniowej ustawodawca uznał za konieczne ustanowienie przez taki zakład ubezpieczeń na terytorium Polski przedstawiciela(i) do spraw roszczeń, którzy mają za zadanie reprezentować zagraniczny zakład ubezpieczeń w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 przedmiotowego przepisu. Ratio legis przedmiotowego przepisu polega w szczególności na konieczności zapewnienia poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych odpowiedniej ochrony prawnej, wynikającej z istoty i zakresu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Stąd zakres umocowania przedstawicieli do spraw roszczeń musi obejmować zarówno podejmowanie i zaspokajanie zgłaszanych roszczeń, jak też zapewnienie zastępstwa prawnego zagranicznego zakładu ubezpieczeń w sporach przed polskimi sądami powszechnymi. Ma to bardzo istotne znaczenie, gdyż spory sądowe na gruncie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w praktyce są najczęstszymi sporami na tle ubezpieczeń toczącymi się przed polskim wymiarem sprawiedliwości. W ust. 2 przedmiotowego przepisu przewidziana została sytuacja, stanowiąca odzwierciedlenie przepisu art. 152 ust. 4 Dyrektywy Solvency II, w której zagraniczny zakład ubezpieczeń nie wyznaczy przedstawiciela do spraw roszczeń. W takim przypadku, za zgodą polskiego organu nadzoru, zakład taki może być reprezentowany w Polsce przez reprezentanta do spraw roszczeń.

Warto wskazać, iż obowiązek ten ma także znaczenie praktyczne, na co najmniej dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, dane o reprezentantach do spraw roszczeń ustanowionych na terytorium Polski przez zagraniczne zakłady ubezpieczeń działające na zasadzie swobody świadczenia usług są także gromadzone i udostępniane uprawnionym podmiotom przez UFG (uprawnienie wynika z art. 103 ust. 1, a szczegółowy zakres gromadzonych danych został określony w art. 103 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych) oraz przez PBUK (art. 135 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych). Po drugie, w procedurze dochodzenia roszczeń z tytułu zdarzeń powstałych za granicą, dane o reprezentantach do spraw roszczeń są udzielane poszkodowanym i uprawnionym do odszkodowania w wyniku wypadku, który miał miejsce za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, w związku z ruchem pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Ponadto, poszkodowany lub uprawniony może zgłosić żądanie odszkodowawcze reprezentantowi do spraw roszczeń, który jest obowiązany zlikwidować zgłoszoną szkodę (art. 78 i nast. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych).

wstecz