Jest nowy projekt ustawy o dystrybucji ubezpieczeń

Dodano: 24-03-2017

W serwisie Rządowego Centrum Legislacji został opublikowany nowy projekt ustawy o dystrybucji ubezpieczeń z dnia 22 marca 2017 r. Kolejna wersja projektu powstała po uwzględnieniu uwag nadesłanych do poprzedniej wersji projektu ustawy. W nowym projekcie ustalono m.in. obowiązek ujawniania wysokości wynagrodzenia w przypadku dystrybucji ubezpieczeń na życie z funduszem inwestycyjnym.

Jak zapisano w uzasadnieniu projektu, dystrybutor ubezpieczeń będzie zobowiązany ujawnić, czy za swoją pracę otrzymuje honorarium (płacone bezpośrednio przez klienta), prowizję (uwzględnioną w kwocie składki ubezpieczeniowej) czy jakikolwiek inny rodzaj wynagrodzenia. Klientowi zostaną przekazane podstawowe informacje również w przypadku, gdy dystrybutorem będzie zakład ubezpieczeń. Charakter wynagrodzenia ma być ujawniany „w związku z proponowanym zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej”.

W projekcie ustawy proponuje się także zobowiązanie agentów ubezpieczeniowych, zakładów ubezpieczeń i brokerów ubezpieczeniowych do informowania osób poszukujących ochrony ubezpieczeniowej o wysokości kosztów dystrybucji oraz kosztów prowizji związanych z proponowaną umową ubezpieczenia. Powyższy obowiązek informacyjny będzie miał zastosowanie do umów ubezpieczenia o charakterze inwestycyjnym, tzn.:

1) umów ubezpieczenia na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, o której mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w których gwarantowana wysokość świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego jest niższa niż dziesięciokrotność rocznej składki ubezpieczeniowej należnej z tytułu tej umowy w każdym z pierwszych pięciu lat ubezpieczenia;

2) umów ubezpieczenia, w których wartość świadczenia jest ustalana w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe, o której mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Koszty dystrybucji i koszty prowizji zostały zdefiniowane w słowniczku ustawowym. Koszty dystrybucji zostały zdefiniowane jako wyrażony procentowo z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku iloraz założonych kosztów akwizycji dla danej umowy ubezpieczenia oraz sumy składek ubezpieczeniowych z danej umowy w rekomendowanym minimalnym okresie trwania umowy. Natomiast, koszty prowizji to wyrażony procentowo z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku iloraz założonych kosztów prowizji agenta ubezpieczeniowego, brokera ubezpieczeniowego albo osoby wykonującej czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń dla danej umowy ubezpieczenia oraz sumy składek ubezpieczeniowych z danej umowy w rekomendowanym minimalnym okresie trwania umowy.

Jak wskazano w uzasadnieniu projektu, informacja obejmująca zarówno wysokość kosztów dystrybucji ubezpieczeń jak i wysokość kosztów prowizji będzie stanowiła dla poszukującego ochrony ubezpieczeniowej całościowy obraz dotyczący kosztów związanych z dystrybucją umów ubezpieczenia o charakterze inwestycyjnym, z uwzględnieniem najbardziej istotnej pozycji, jaką stanowi prowizja pośrednika ubezpieczeniowego. W opinii twórców projektu ustawy, taki zakres informacji będzie adekwatny również w przypadku, gdy umowa ubezpieczenia będzie zawierana bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń i nie będzie wypłacana prowizja pośrednika ubezpieczeniowego.

W konsekwencji osoby wykonujące w zakładzie ubezpieczeń czynności związane z dystrybucją ubezpieczeń oraz osoby wykonujące w zakładzie ubezpieczeń i zakładzie reasekuracji czynności związane z dystrybucją reasekuracji powinni, według projektu ustawy, spełniać warunki dotyczące posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych, niebycia prawomocnie skazanym za niektóre umyślne przestępstwa, dawania rękojmi należytego wykonywania czynności, posiadania co najmniej średniego wykształcenie, a także zdania egzaminu przeprowadzonego przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.

Projekt ustawy wprowadza obowiązek odbycia co najmniej 15 godzin rocznie szkoleń, odpowiadających charakterowi sprzedawanych produktów, rodzajowi dystrybutora oraz stanowiska danego pracownika w instytucji. W załączniku do ustawy zostały określone zakresy tematyczne, m.in. proponuje się podzielenie tematów szkoleń na cztery grupy ze względu na rodzaj sprzedawanych produktów. A zatem tematy szkoleń będą obejmować umowy ubezpieczenia na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których mowa w dziale II załącznika do ww. ustawy, umowy ubezpieczenia na życie, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ww. ustawy, a także reasekuracji ubezpieczeń.

Szkolenia będą musiały być poddane nadzorowi w postaci wydawania dokumentów poświadczających odbycie szkolenia, zawierających dane niezbędne do weryfikacji m.in. zakresu tematycznego czy wymiaru godzinowego szkolenia.

Projektowana ustawa zakłada, że obowiązek odbycia szkolenia zawodowego będzie powstawał z pierwszym dniem roku kalendarzowego następującego po roku, w którym osoba, której dotyczy obowiązek odbycia szkolenia rozpoczęła wykonywanie czynności związanych z dystrybucją ubezpieczeń lub dystrybucją reasekuracji. Rozliczanie odbycia szkolenia zawodowego w okresie roku kalendarzowego znacząco ułatwi planowanie i organizację szkoleń niezależnie od momentu rozpoczęcia wykonywania czynności.

W projekcie ustawy proponuje się utrzymanie zasady nadzoru zakładów ubezpieczeń nad agentami ubezpieczeniowymi. W toku konsultacji społecznych uzgodniono, aby w ustawie wprost wyrazić zasadę, że organ nadzoru sprawuje nadzór nad zakładami ubezpieczeń w zakresie korzystania z usług agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające, a także w ściśle określonych sytuacjach przyznać organowi nadzoru pewne uprawnienia bezpośrednio wobec agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające.

wstecz