TSUE o różnicy między udostępnianiem informacji a przekazywaniem na trwałym nośniku

Dodano: 26-01-2017
Publikator: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej Sygnatura: C-375/15

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r. (w sprawie C-375/15) orzekł, że przekazywanie użytkownikowi informacji dotyczących zmian w warunkach umowy za pośrednictwem specjalnej, założonej przez bank, skrzynki poczty elektronicznej na stronie internetowej bankowości elektronicznej nie może być uznane za dostarczenie na trwałym nośniku. Jeżeli użytkownik jest zmuszony wejść na taką stronę internetową, aby zapoznać się z rozpatrywanymi informacjami, są one temu użytkownikowi jedynie udostępnione.

Wyrok Trybunału jest odpowiedzią na pytanie prejudycjalne zadane przez Sąd Najwyższy w Austrii, który rozpoznawał spór pomiędzy austriackim bankiem BAWAG PSK a Verein für Konsumenteninformation, stowarzyszeniem na rzecz informowania konsumentów, w przedmiocie warunku zamieszczanego w umowach zawieranych przez bank z konsumentami, dotyczącego korzystania przez nich ze strony internetowej bankowości elektronicznej „e-banking”.

Ogólne warunki dotyczące strony internetowej bankowości elektronicznej „e‑banking” zawierają warunek, zgodnie z którym powiadomienia o zmianach dotyczących rachunku bankowego, klient otrzymuje – jeżeli wyraził zgodę na bankowość elektroniczną – pocztą lub w formie elektronicznej poprzez ich udostępnienie lub przekazanie za pośrednictwem bankowości elektronicznej. Wiadomości wysyłane do przeznaczonych dla konsumentów skrzynek poczty elektronicznej znajdujących się na stronie internetowej bankowości elektronicznej „ebanking” pozostają w nich w niezmienionej formie. Konsumenci mogą zarządzać tymi wiadomościami, a w odpowiednim razie je skasować.

Wniosek o zaprzestanie przez bank stosowania tego warunku złożyło jednak stowarzyszenie działające na rzecz informowania konsumentów. W jego ocenie, praktyka ta jest niezgodna zarówno z przepisami austriackiej ustawy o usługach płatniczych jak i Dyrektywy 2007/64, zgodnie z którą wszelkie informacje o zmianach dotyczących rachunku elektronicznego, dostawca usług płatniczych ma obowiązek dostarczenia klientowi na papierze lub na innym trwałym nośniku (np. wydruki wyciągów, płyty CD czy dysk twardy komputera osobistego). Dyrektywa definiuje trwały nośnik jako dowolny instrument umożliwiający użytkownikowi usług płatniczych przechowywanie informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich w przyszłości przez okres właściwy do celów tych informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

Powstało więc pytanie, czy informacja przekazana z banku do skrzynki mailowej klienta, który dopiero po zalogowaniu się na stronie internetowej bankowości elektronicznej uzyskuje dostęp do tej informacji, jest dostarczana temu klientowi na trwałym nośniku.

W ocenie stowarzyszenia, nie można rozsądnie oczekiwać, że użytkownicy usług płatniczych będą regularnie sprawdzać wszystkie serwisy komunikacji elektronicznej, do której są zapisani.

TSUE orzekł, że strona internetowa może być uznana za trwały nośnik jeżeli daje użytkownikowi możliwość przechowywania informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich i odtworzenie ich w niezmienionej postaci we właściwym okresie, bez możliwości jednostronnego wprowadzenia przez dostawcę lub przez innego przedsiębiorcę zmian do ich treści. Ponadto, TSUE zauważył, iż instytucja finansowa musi przekazać informacje w ten sposób, aby użytkownik wiedział o istnieniu i dostępności tych informacji na wskazanej stronie internetowej bez konieczności ich wyszukiwania.

Jeżeli użytkownik usług płatniczych jest zmuszony wejść na tę stronę internetową, aby zapoznać się z nowymi informacjami a przekazaniu tych informacji towarzyszy aktywne zachowanie dostawcy usług płatniczych zmierzające do podania do wiadomości użytkownika istnienia i dostępności tych informacji na wskazanej stronie internetowej, zdaniem TSUE, również wtedy można uznać stronę internetową jako trwały nośnik. Ponadto, w ocenie TSUE, jeżeli użytkownik usług płatniczych jest zmuszony wejść na taką stronę internetową, aby zapoznać się z rozpatrywanymi informacjami, są one temu użytkownikowi jedynie udostępnione, gdy przekazanie tych informacji nie idzie w parze z takim aktywnym zachowaniem dostawcy usług płatniczych.

Treść wyroku dostępna jest pod adresem:

http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf;jsessionid=9ea7d2dc30d5a0e4f540f2e042f79a09e1716d7669ef.e34KaxiLc3qMb40Rch0SaxyKc350?text=&docid=187125&pageIndex=0&doclang=PL&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=561977

Tagi: tsue, dyrektywa
wstecz