SA: Kwota zadośćuczynienia powinna być ekonomicznie odczuwalna przez poszkodowanych

Dodano: 14-08-2017
Publikator: Sąd Apelacyjny w Warszawie Sygnatura: I ACa 441/16
Kategorie :

Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt I ACa 441/16) orzekł, że ze względu na funkcję kompensacyjną wysokość zadośćuczynienia powinna być ekonomicznie odczuwalna. W przeciwnym wypadku nie dojdzie do przywrócenia równowagi zakłóconej na skutek czynu niedozwolonego.

W rozpoznawanej sprawie z powództwem przeciwko zakładowi ubezpieczeń i Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej wystąpili powodowie – rodzice, którzy w wyniku błędu lekarskiego stracili dziecko w stanie prenatalnym. Rościli oni o wypłatę zadośćuczynienia z tytułu śmierci dziecka oraz odszkodowania za poniesione z tego tytułu koszty.

Powódka, będąc w 39. miesiącu ciąży, została przyjęta do placówki medycznej z powodu braku odczuwania ruchów płodu. Wykonane zostały dwa badania KTG, z czego drugi był wątpliwy. Mimo to lekarz dyżurny ocenił oba za prawidłowe. Trzecie badanie wykazało, że ustało tętno dziecka. Został wymuszony naturalny poród, który odbywał się na sali, gdzie miały miejsce także porody zdrowych dzieci.

Jak stwierdził Sąd I instancji, powodowie odczuwali traumatyczne przeżycia związane ze śmiercią i porodem martwego dziecka, również odczuwali ogromny stres, poczucie krzywdy, niesprawiedliwości i żalu. W wyniku zdarzenia, zmienili swoje plany życiowe. Nie byli w stanie przepracować żałoby i musieli podjąć psychoterapię.

Sąd Okręgowy za właściwe zadośćuczynienie uznał kwotę 225 tys. zł dla powódki i 175 tys. zł dla powoda. Również zasądził odszkodowanie w wysokości 6.240 zł za poniesione koszty pogrzebu. Od ubezpieczyciela natomiast zasądził 95.148,3 zł.

Pozwany zakład opieki zdrowotnej wniósł apelację, w której domagał się zmniejszenia przyznanych kwot zadośćuczynień.

SA wskazał, że zgodnie z art. 446 § 4 Kodeksu cywilnego, zadośćuczynienie nie służy wyrównywaniu strat materialnych poniesionych przez członków najbliższej rodziny zmarłego, lecz ma na celu złagodzenie ich cierpienia wywołanego śmiercią bliskiej osoby i wspomożenie w dostosowaniu się do zmienionej sytuacji życiowej. A zatem, zarówno okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, jak i kryteria ich oceny muszą być rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego. Oznacza to, że przesłanka tzw. "przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa" może być brana pod uwagę uzupełniająco, tak by nie pozbawiać zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej. Ponadto, jak wskazał Sąd, ze względu na tę funkcję wysokość zadośćuczynienia powinna być ekonomicznie odczuwalna. W przeciwnym wypadku, zdaniem Sądu, nie dojdzie do przywrócenia równowagi zakłóconej na skutek czynu niedozwolonego.

SA stwierdził też, że odpowiedniość przyznanej sumy zadośćuczynienia nie zakłada bowiem dowolności ocen sądu, a jest jedynie konsekwencją niewymiernego charakteru okoliczności decydujących o rozmiarze krzywdy.

Ponadto, SA wskazał, że choć sam ból, poczucie osamotnienia, krzywdy i zawiedzionych nadziei po śmierci dziecka nie stanowią podstawy do żądania odszkodowania, to, gdy te negatywne emocje wywołują znaczne zmiany w stanie zdrowia osób bliskich, osłabienie ich aktywności życiowej i pogorszenie ich sytuacji życiowej, jak w rozpoznawanej sprawie, stanowi to podstawę uzasadniającą przyznanie odszkodowania.

Pliki do pobrania

wstecz