Klauzula nr 2035 Właściwość Sądu

Dodano: 20-05-2016
Publikator: Sąd Okręgowy w Warszawie Sygnatura: XVII AmC 824/09

Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 824/09) uznał za niedozwolone i zakazał stosowania postanowienia o treści:

„Sądem właściwym dla rozstrzygania ewentualnych sporów w zakresie świadczenia usług drogą elektroniczną jest Sąd powszechny RP według siedziby TU w S.”

Podstawowym zarzutem pozwanej było to, że spory wynikające z umowy zawartej w oparciu o Regulamin mogą być tylko sporami, w których stroną powodową będzie konsument, a pozwaną właśnie ona – co powoduje, że sąd wskazany w Regulaminie jest sądem wskazanym prawidłowo tj. wedle zasady ogólnej wynikającej z art. 30 k.p.c. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że by go sfalsyfikować wystarczy tylko zwrócić uwagę na treść § 1 ust. 8 Regulaminu, zgodnie z którym: „Zakazane jest przesyłanie przez Usługobiorcę do TU informacji i treści o charakterze bezprawnym, obraźliwym, mogącym wprowadzić w błąd, a także treści zawierających wirusy lub mogących wywołać zakłócenia lub uszkodzenia systemów komputerowych. W przypadku wysyłania takich treści TU ma prawo zablokować Usługobiorcy dostęp do usług świadczonych drogą elektroniczną oraz wystąpić na drogę prawną z roszczeniami odszkodowawczymi, zgodnie z zasadami Kodeksu cywilnego”. Już tylko z tego postanowienia Regulaminu wynika, że nie jest wykluczona sytuacja, w której wobec działalności związanej z przesyłaniem niechcianych wiadomości („spam”) z użyciem adresów (świadomych lub nieświadomych tego faktu) użytkowników na serwer pozwanej, dotrze tam wiadomość o charakterze bezprawnym, bądź też wiadomość zawierająca wirus komputerowy co spowoduje unieruchomienie serwera pozwanej, a więc szkodę której naprawienia pozwana domagać się będzie właśnie od konsumenta – zgodnie z wyraźnym brzmieniem Regulaminu.

W takim zaś wypadku, wobec treści kwestionowanego postanowienia umownego, niezależnie od miejsca zamieszkania konsumenta będzie on musiał w celu obrony swych praw prowadzić proces w sądzie właściwym dla siedziby TU , podczas gdy w braku tegoż postanowienia toczyłby on spór przed sądem, w którego okręgu on właśnie zamieszkuje. W sytuacji dość znacznego obszaru kraju niedogodności prowadzenia procesu w Sopocie czy Gdańsku dla konsumenta zamieszkałego w Przemyślu, Wałbrzychu czy innych odległych i / lub słabo skomunikowanych miejscowościach (koszty i czas przejazdu, noclegi itd.) będą poważne.

Pomijając nawet powyższe, również w wypadku, w którym układ procesowy przedstawiałby się tak jak twierdzi pozwana (konsument pozywa pozwaną na tle zobowiązania wynikającego z umowy zawartej w oparciu o Regulamin) kwestionowane postanowienie nie może się ostać, a to z tej przyczyny, że właściwość ogólna jest podstawową ale nie jedyną podstawą właściwości jakie mogą znaleźć zastosowanie i z których konsument może skorzystać. Jakiego rodzaju byłaby to podstawa zależałoby od okoliczności konkretnej sprawy ale nie można wykluczyć, że zaistniałyby np. takie, które pozwoliłyby konsumentowi skorzystać z właściwości sądu właściwego według miejsca wykonania zobowiązania (art. 34 k.p.c.), które to miejsce znajdowałoby się w miejscu zamieszkania konsumenta – co byłoby, z przyczyn oczywistych, dlań bardziej wygodne niż konieczność poszukiwania ochrony prawnej w sądzie ogólnie właściwym dla pozwanej (art. 30 k.p.c.). Zamieszczając jednak to postanowienie umowne pozwana możliwość skorzystania przez konsumenta z właściwości innej niż ogólna (korzystna dla niej właśnie) wykluczyła.

W ocenie Sądu Okręgowego, powyższe względy, w tym wykazana wprost sprzeczność kwestionowanego postanowienia umownego z przepisem art. 3853 pkt 23 k.c., powodują, iż zakwestionowane postanowienia umowne należy zgodnie z żądaniem pozwu uznać za niedozwolone zakazując jednocześnie jego stosowanie w obrocie konsumenckim.

wstecz