Klauzula nr 1652 Koszt części zamiennych z uwzględnieniem amortyzacji

Autor: Aleksandra Guberska

Dodano: 07-06-2016
Publikator: Sąd Okręgowy w Warszawie Sygnatura: XVII AmC 48/08

Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 4 maja 2009 r. (sygn. akt XVII AmC 48/08) uznał za niedozwolone i zakazał stosowania postanowienia o treści:

„[koszt części zamiennych:] z uwzględnieniem procentowo ustalonego rynkowego ubytku wartości części – nie przekraczającego procentowo ustalonego poziomu ubytku wartości rynkowej pojazdu ustalonego przez TUiR S.A. – określonego w kalkulacji naprawy …"

Powyższe postanowienie zawarte jest w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia i dotyczy ustalania kosztu części zamiennych z uwzględnieniem amortyzacji. Jednakże, Sąd Okręgowy zauważył, że ani przedmiotowa klauzula, ani też wzorzec, w którym jest ona zawarta, nie wskazuje reguł, na podstawie których pozwany dokonuje takiego ustalenia. Zapis ten nie podaje żadnych kryteriów, na podstawie których można by, w sposób obiektywny, ustalić jakiej wysokości amortyzacji konsument może się spodziewać od zakładu ubezpieczeń.

Sąd Okręgowy wskazał, że uregulowany w przedmiotowym postanowieniu procent amortyzacji jest zależny wyłącznie do jednostronnej i arbitralnej decyzji pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego. Pozwany w sposób dowolny może zatem ustalić procentową wartość ubytku pojazdu. Jedynym zatem podmiotem uprawnionym do interpretacji powyższego zapisu jest pozwany, a konsumenci nie mają żadnego wpływu na decyzję pozwanego w tym zakresie.

W ocenie Sądu postanowienie to jest zbyt ogólne, a przy tym niejednoznaczne, przez co umożliwia zbyt dużą swobodę pozwanego do ustalenia wartości amortyzacji, której konsument nie będzie, ani w stanie przewidzieć, ani też obiektywnie zweryfikować jej zasadności. Postanowienia, zgodnie z którymi przyjmuje się amortyzację, nie stanowią jeszcze niedozwolonego postanowienia umownego pod warunkiem, iż sposób jej ustalania jest jasno i czytelnie wskazany we wzorcu umownym.

Posługiwanie się tym postanowieniem daje natomiast pozwanemu możliwość dokonywania wiążącej interpretacji umowy. Do niego będzie należała ocena tego, jaki jest de facto ostateczny procent poziomu ubytku wartości rynkowej pojazdu.

Powyższe postanowienie umowne, stosowane przez pozwanego w obrocie z konsumentami, w ocenie Sądu, powoduje nierównomierne rozłożenie praw i obowiązków stron umowy ze szkodą dla konsumenta. Zakwestionowane postanowienie stanowi nadużycie przewagi kontraktowej pozwanego, jako profesjonalisty względem konsumenta, przyznając pozwanemu przewagę w łączącym ich stosunku umownym.

Zdaniem SO, należy również podkreślić, że skoro pozwany, jako profesjonalista, prowadzi działalność gospodarczą nastawioną na zysk, to ponosi również ryzyko gospodarcze z tą działalnością związane. W ocenie Sądu, trudno więc zaakceptować przenoszenie tego ryzyka gospodarczego na konsumenta, gdyż jest to sprzeczne z dobrymi obyczajami.

wstecz